فصل خاطره ها رسیده... صلای شیشه می آید، باران... باید چتر ببندم و زیر باران بروم، ناب تر از باران ندیده ام هرگز. باید زیر باران بروم.. آوازی بخوانم، عابر شبگردی شوم در کوچه ی تو که از تو می خواند...

فصل خاطره ها رسیده... می شود زیر نگاه آسمان بود... آهنگی نواخت... روی ماهِ ماه را بوسید و رفت تا عمق بودن...

............................................................................................................................

پ ن (۱):پاییز و هزار رنگ و هزار خاطره...

پ ن(۲):از همه اونایی که به آسمونم سری میزنن ممنونم و معذرت میخوام که نمی تونم جواب محبتاشونو بدم... زود زود بر میگردم..

دیگر باید، زخمه های قدرتمند مضرابش را در یادها مرور کرد.. گرچه در این سالها سکوت کرد و کمتر دل به مضراب و آهنگ سپرد اما هر موقع خواست آهنگ هایی ساخت که از جانش برآمد.محمدرضا شجریان این روزها در کنسرتهای (خارجی) خود «همراه شو عزیز» را فریاد می کشد و اما ... این سو... در خانه ای امن و موسیقیایی خالق این اثر جاودان ، پرویز مشکاتیان ، خلوت گزیده بار سفر می بندد و برای همیشه از این دیار فانی میرود.

حسرت عجیبی بر دلهامان گذاشتی... در این آشفته بازار سیاست و زندان و خون و ... رفتن تو درد بزرگی است...

بی تو آن رمیده آهوان چشمانم                   هراسان به کجا پناه خواهند برد..

پ ن: درگذشت پرویز مشکاتیان بزرگ مرد عرصه موسیقی و سنتور نواز برجسته کشور رو به جامعه موسیقی کشور تسلیت میگم...

پ ن (2):منظور از تنهایی، خلوت بعد از این و تنها ماندن و بی آسمان ماندنم بود...

پ ن (3):..

باران باش،

هیچ کس به باران عادت نمی کند

هرگاه بیاید

خیس می شوی

....

دنیا به من آموخت که:

با احمق بحث نکنم ، و بگذارم در دنیای احمقانه خویش خوشبخت زندگی کند.

با وقیح جدل نکنم، چون چیزی برای از دست دادن ندارد و روحم را تباه می کند.

از حسود دوری کنم، چون حتی اگر دنیا را هم به او تقدیم کنم باز از من بیزار خواهد بود.

و

تنهایی را به بودن در جمعی که به آن تعلق ندارم ترجیح دهم.

...............................................................................................................................

پ ن (۱): خیلی خوشحالم...

پ ن(۲): از مدیریت کلبه دوست (اسطوره عشق مادر) ، داداش علیرضای گلم یه عالمه ممنونم.

پ ن(۳):احتمالا تا یه مدت نیستم....

هنوز خوابم و همچنان خواب می بینم...لبخندم را بی دریغ می بخشم، صمیمیت دستانم... نگاه مهربانم...

خدایا خواب آرامم را آشفته نکن.بگذار در این رویای آسمانی ام بمانم...برای تو چه فرقی می کند من خواب باشم یا بیدار. به همین هوای همیشه ات قسم؛ در این خواب آرام، هزاران بار هشیارتر از بیداری ام.

اینجا را که می شناسی... دیوانگی و حماقت و شاعری و هنرمندی مترادفند. پس بگذار در همین رویا، کنار این همه سیب و مهربانی بمانم. بیدار که باشم، هوای دلم همیشه گرفته و ابریست. خسته شدم بس که گریه نکردم و این همه بغض را کنار این خیال نشانده ام که... من حتی صدایش را در این بیراهه ی زندگی هم می شنوم. خسته شدم بس که در این حسرت همیشگی به سر بردم... که چرا تا تو را داغ بودم، نگفتم؟... خدایا من در این بیداری حتی نمی توانم بگویم که شیار دیدارش در ذهن من مانده و هنوز تازه است. حتی نتوانستم بگویم که " نگاهش چه رنج عظیمی است وقتی به یادم می آورد که هنوز چه چیزهای فراوانی را به او نگفته ام. "

هر چند که هنوز کسی میان این تنهایی لانه ای نساخته... ولی این قانون مهربانی من است: خواستم و نگفتم...بخشیدم، بدون هیچ چشم داشتی. و برگشتم.

پس بگذار در این گیجی دلپذیر بمانم و تو را کنار ایوان تنهایی ام مهمان کنم تا روحم را از روشنی جهانت پر کنی.

پ ن(۱): هوای اردیبهشتی! رفتی و حالا که با بوی بهارهای نارنج برگشته ای من خاکستری تر        شده ام.

پ ن(۲): نگاهم کن! به عمق نگاهم... ولی هر چه را که می بینی باور نکن!

سفر مرا به سرزمینهای استوایی برد.

  و زیر سایه آن "بانیان" سبز تنومند چه خوب

  یادم هست عبارتی را که به ییلاق ذهن وارد شد:

  وسیع باش و تنها و سر به زیر و سخت.

  ...

پ ن:اول اردیبهشت روز سفر همیشگی سهراب...

روزی که برای اولین بار، نگاهمان به هم گره خورد؛ تمام غربت دنیا را به چشمانم دادی... آن روز نمی دانستم که امروز اینچنین سخت از تو دل می کنم.

روزی که دستان گرمت را لمس کردم، پنداشتم پلی بسته ایم به روی رودخانه ی دوستی... آن روز نمی دانستم که امروز ناباورانه به سردی دستانم می اندیشم!

من از چشمان تو خاطره ای تلخ از اندوه و غمی بی کران به یاد دارم و تو از من، چهره ی دخترکی که هیچ وقت راز غربت نشینی ات را نفهمید...برای تو هیچ کلمه ای یارای حرفی ندارد، هیچ کلمه ای و هیچ زبانی کاری از دستش ساخته نیست اما حتی برای لحظه ای سایه ی سنگین این حسرت تلخ را در چهره ام ندیدی که فریادش زدم: ...! نمی دانی چقدر سخت است؟ تا کجا سخت است؟

بین من و تو، هر چه که گذشته باشد جز خاطره ای نمی ماند... گذر زمان این خاطره را برای تو کم رنگ تر از قبل خواهد کرد و عاقبت فراموش می کنی... و برای تو گذشته ها گذشته ولی برای من این خاطرات تازه تر از همیشه باقی می ماند... برای تو هر چه که بوده تمام می شود!

گفته بودم نگران نباش! اما حالا خودم نگرانم! اگر از تو می گذرم؛ نه به خاطر خودم که به خاطر خودت تا همیشه! جنگی را با خودم شروع کرده ام که نمی دانم تا کجا ادامه خواهد داشت... پس از من بگذر!

من تاب نگاهت را ندارم؛ هر چند که ناگفته های نگاه پاک تو را هزار بار حتی از این فاصله هم شنیدم. و با آن به رنگین کمان زیبای زندگی رسیده ام. اما به پاکی همان نگاه قسم؛ ترسیدم... ترسیدم خاطراتی که از تو برایم مانده بود به عاقبت دلم دچار شود. بگذار در این خلوت تنهایی خاموش خود خو بگیرم با همه ی آنچه که می خواستم و به تو ندادم...

پس تا همیشه ی این حضور خاکی خداحافظ!

پ ن(1): این خداحافظی را به حساب بی معرفتی من نگذار!

پ ن(2): بگذار برای همیشه همینطور بزرگ و دست نیافتنی در خاطرم باقی بمانی!

پ ن(3): دلتنگ تر از همیشه ام...

پ ن(4): ..

زندگی چه با غم، چه با شادی، چه با فقر، چه با ثروت، چه پر از احساس لطیف و چه بی تفاوت از هر چیز و هر کس؛ مثل همین لحظه که جاریست، می گذرد. همین لحظاتی که می نویسم و بارها و بارها اندیشیده ام که برای چه می نویسم.

بزن به دشت، بزن به کوه، بزن به آب!

چرا؟ برای فرار از موقعیتی که در آن هستیم. اما همه به کوه نمی زنند، به دشت نمی رسند. گاهی هم اینها نیز پایان است. بن بستی کامل. من اما تا به حال نه به کوه زده ام، نه به دشت رسیده ام. اما به زلالی و پاکی جایی همانند یک رود جاری رسیده ام : به سفیدی کاغذ. با یک قلم. نوشتن هم راهی است.

من دریافته ام زندگی هیچ کس به زندگی کس دیگر مانند نیست. حتی اگر در یک مکان و زمان زندگی کنند، چه برسد به اینکه زمانها و مکانها مختلف باشند و حالا فکر کن که چه بیهوده و بی مفهوم است اگر بگویم: "سرنوشتمان به هم گره خورده."

آدمها می نویسند چون زندگی منحصر به فردی دارند و می خواهند این تجربه ی منحصر به فردشان را به دیگری منتقل کنند. اما من نه! می نویسم تنها برای اینکه یادم نرود هستم. می نویسم برای آنکه وقتی زندگی را ورق  می زنم؛ یادم بیاید که من هم روزگاری را زیسته ام؛ با همین مردم، میان همین ها. با هم راه رفته ایم، دست در دستان هم خندیدیم. یادم بیاید که من هم روزهایی را نگران گذرانده ام، نگران همه آنهایی که دوستشان داشته ام. نگران تنهایی آنها، نگران...

برای من، نوشتن ضد تسلیم شدن است، ضد تسلیم شدن از سرنوشتی که روزگار پیش رویمان گذاشته: فراموشی و مرگ.

می دانم؛ دلهایی را شکسته ام، چشم هایی را منتظر گذاشته ام، دست دوستی کسانی را رد کرده ام که بسیار شایسته تر از من بوده اند. اما من نه دروغی گفته ام، نه راه خطایی رفته ام... می خواستم تنها خودم باشم.

تو هم مدتهاست که رفته ای؛ اما بعد آن تنها یک آرزو کرده ام:

"ای کاش تصویر خود را اینجا میان این آینه جا می گذاشتی تا مجبور نباشم تو را میان کاغذهای کهنه جستجو کنم." دنبال چیزی نگرد، چشمان من پرده ی اشک را مهمان سرایشان نمی کنند. این بار این آینه بود که تنهاییم را گریست. حالا دیگر نوشتن، خواندن یا حتی مضراب زدن هم به خاطر تنهایی خودم است نه دلداگی، شوریدگی، بی قراری و ... می بینی؟! تازگی ها خودخواه هم شده ام.

اعتراف می کنم؛ برای تنهایی خودم می نویسم. تنهایی ای که وجود تو هم جزئی از آن شده بود. شاید؛ همه این سالها هم همین کار را کرده باشم...

                                                                          ۱۳۸۷/۶/۳